Gmina Osięciny

Gmina zlokalizowana jest przy trakcie łączącym Brześć Kujawski i Radziejów – dwa ośrodki w obrębie Kujaw odgrywające istotną rolę już od wczesnego średniowiecza sprawia, że historia tych ziem zawsze pozostawała z nimi w bliskim związku. Istotną rolę odgrywała również bliska lokalizacja Włocławka, od XII w. Stolicy biskupstwa.

Charakterystyka Gminy

Obszar gminy Osięciny leży w południowej części województwa kujawsko-pomorskiego i północno-wschodniej części powiatu radziejowskiego. W wewnętrznym podziale administracyjnym powiat dzieli się na jednostki samorządowe. Gmina Osięciny jest jedną z 7 gmin powiatu radziejowskiego.

Wpisani w dzieje Osięcin i okolic

W czasie okupacji hitlerowskiej diecezja włocławska straciła 220 kapłanów tj. ponad 50% duchowieństwa. W tej liczbie znaleźli się dwaj kapłani z Osięcin: ks. proboszcz Wincenty Matuszewski i ks. prefekt Józef Kurzawa. Zamordowani zostali w bestialski sposób w nocy z 23 na 24 maja 1940 r.

KOMUNIKATY

Przerwa w dostawie energii elektrycznej

W dniu 05.10.2020  w godz. 8.00-14.00 nastąpi przerwa w dostawie energii elektrycznej dla odbiorców zasilanych ze stacji transformatorowej  Osłonki 4 Informacje o wyłączeniach w dostawie energii elektrycznej można śledzić na bieżąco klikając w logo ENERGA – Operator...

więcej komunikatów »

1823-12-24

Maj 27, 2020

Staraniem właściciela Osięcin Józefa Gzowskiego w dniu 24 grudnia 1823 r. na posiedzeniu Rady Administracyjnej w imieniu cara Aleksandra I nadano osadzie Osięciny prawa miejskie jako miastu prywatnemu. Akt podpisał Minister Spraw Wewnętrznych i Policji – T. Mostowski, podpisał – Zajączek oraz Radca Sekretarz Stanu Generał Brygady – Kossecki. Obszar miasta wynosił 5 włók, 8 morgów i 130 i 20/50 prętów miary nowopolskiej. Miasto wokół graniczyło z gruntami właściciela Józefa Gzowskiego. Mieszkańcy mieli wolność zarobkowania oprócz propinacji, która zastrzeżona była dla właściciela miasta. Każdy mieszkaniec miał prawo korzystania z bezpłatnego pastwiska o powierzchni 2. włók, 18. morgów i 42. prętów miary nowopolskiej znajdującego się po obydwu stronach drogi do Bartłomiejowic. Właściciele placów mogli wypasać po dwie sztuki bydła a komornicy po jednej sztuce. Place mieszkańcom rozdawał dziedzic w dziedziczne posiadanie specjalnym nadaniem urzędowym. Żydzi mogli nabywać place oraz osiedlać się tylko na ulicy Żydowskiej (obecnie T. Kościuszki) i na ulicy Radziejowskiej (obecnie południowa ściana placu Wolności i część ulicy Kilińskiego) pod warunkiem opłacenia właścicielowi czynszu. Został wyznaczony plac rynkowy, na którym pod numerem 26 dziedzic zobowiązany był do wystawienia w ciągu trzech lat ratusza według planu sporządzonego przez odpowiedni organ administracji rządowej. W ratuszu miały być mieszkania dla burmistrza i sług miejskich, pomieszczenie na biura i więzienie policyjne oraz pomieszczenia na narzędzia ogniowe i na miary i wagi, które właściciel swoim kosztem, zgodnie z przepisami rządowymi, miał zakupić do użytku miejskiego. Józef Gzowski zobowiązany był również do przekazania w pobliżu ratusza na własność miasta po pół morgi gruntu na ogrody dla burmistrza i sługi miejskiego. Na utrzymanie miasta właściciel zobowiązany był do wpłacenia do kasy miejskiej rocznie 600 złotych polskich w czterech ratach. Taką samą sumę musieli wpłacić w ciągu roku obywatele i mieszkańcy miasta według zasady, że właściciele czynszowi wpłacać mieli dwa razy tyle co komornicy. Wysokość podatku na poszczególnych mieszkańców ustalił Urząd Municypalny. Opodatkowani byli również rzemieślnicy. Osięciny otrzymały przywilej organizowania 6. jarmarków rocznie:



  1. na św. Walenty w lutym,



  2. w sobotę po niedzieli Środopostnej,



  3. we wtorek po Wielkiej Nocy,



  4. na św. Józef Kalasanty w lipcu,



  5. na św. Stanisław Kostka w listopadzie,



  6. na św. Jan Ewangelista w grudniu.



Ponadto w każdy poniedziałek mogły odbywać się targi.

Do kasy miejskiej należało również wnosić opłaty zgodnie z ustaloną taryfą za korzystanie z miar i wag miejskich. W końcowej części dokumentu przyznano właścicielowi prawo proponowania dwóch kandydatów na burmistrza z zastrzeżeniem jednak, że kandydaci mają być dobrze przygotowani do pełnienia urzędu, oraz prawo do kontrolowania dokumentów kasy miejskiej. Zarówno kandydaci na burmistrza, jak i dokumentacja kasy miejskiej podlegały zatwierdzeniu przez administrację rządową.

 


Źródła:

xxx – Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie, Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych, Akt nadania praw miejskich osadzie Osięciny w dniu 24 grudnia 1823 r., sygn. 1418, k. 1-4.

 



Jan Cybertowicz